Kermit i Panna Pigi

      Widziałem wczoraj pewną parę. Przy stoliku obok siedziały cztery osoby – chłopak i trzy dziewczyny. Te dwie były chyba tylko po to, żeby ta trzecia mogła im pokazać ich miejsce (jako, że to ona jest z chłopakiem, a nie one). Dlaczego zwrócili moją uwagę?

      Ton nadawała właśnie ta „zachłopaczona” (pierścionka ani obrączki nie widziałem, zresztą nie wyglądali na małżeństwo). Ogólnie stolik był zarażony jej nieciekawymi wizjami świata, a dokładnie emocjami dot. wizji świata – wszystko było „nie tak”, każdy człowiek – czy pani w dziekanacie (jak wiadomo dziś takie czasy, że jak się nie studiuje naprawdę, to przynajmniej się jest na uczelni i się o tym opowiada – przy okazji rodzice mogą się pochwalić sąsiadkom „moja córka studiuje”), czy ich wspólne znajome, robili coś, co było z całą pewnością głupie, beznadziejne, a nawet przeciwko zachłopaczonej. Dwie pozostałe współdzieliły afekty. Mężczyzna inaczej – raczej starał się ją stonować, złagodzić jej nieciekawe emocje. Trudno mi to oddać słowami, ale widziałem to wielokrotnie. Łagodny, przymilny mężczyzna z ostrą, agresywną i oskarżającą świat dziewczyną.

      No i się zastanawiam – na czym to polega? Na czym są oparte takie związki i o co chodzi takim facetom? To jest coś w rodzaju przymilania się. Być może jest w tym kawałek „ja ją uratuję” – w tym przypadku od jej nieciekawego reagowania na świat. Ale to coś jeszcze. Może to jest wyzwanie – czy dam radę ją zdominować. Tylko jakoś w tym przypadku tego nie widziałem. To był na oko spokojny, stabilny człowiek. Spokój niedźwiedzia raczej niż spokój słabego wątlaka, więc nie z bezsilności jego to wynikało – przynajmniej potencjalnej. Bo mógł ją zagrzebać. I to wydaje mi się jakiś trop – zagrzebał siłę, umiejętność milczenia, dystansu do czyjegoś świata problemów i zdolność dominacji w imię... ? Zasłużenia na miłość? Na uwagę?
     Nieraz mam wrażenie, że to jakieś powtórzenie sposobu przeżyć relacji z matką – ostrą, narzekającą kobietą i przymilność do niej, żeby ją nieco przestawić na inny sposób odczuwania tak, aby otrzymać nieco ciepła. Bo inaczej sama z siebie tego nie da, tak jest zaangażowana w narzekanie i ogólną wrogość (siebie, innych, świata ogólnie).

      Przypomniał mi się duet Kermit Żaba i Panna Piggi.

      Ona zachłopaczona właśnie, tyle, że tylko w jej własnym mniemaniu – tak silne miała chęci aby Kermit był jej, że uznawała to za fakt realny. Pan Żaba znów był miły, łagodny i nie sprzeciwiał się tak, aby zdominować, tylko tak na sposób ułożony i grzeczny. Więc do nakręconej i mocnej w swoich przeżyciach, a tym bardziej pragnieniach, że przecież musi być podziwiana (ang. adored jest trafne – adorowanie w zakochaniu i adorowanie np. jako podziw artystki – łatwo się nam w przeżyciach mogą mieszać) nic nie mogło dotrzeć, bo przecież "ona kocha", więc "to jest miłość między nami". Na tym polega egoizm uczuć. Nie bez znaczenia jest to, że nazwano ja nie świnką Piggi, ale Panną Piggi.